گوش ها را از نو آماده شنیدن کردیم و چشمانمان را باز کردیم، به صحنه

چشم دوختیم، خورشید را بر فراز صحنه یافتیم، دانستیم باز زوال تاریکی

در برابر نور در راه است، نظار گر پایان جدال سیاهی و پیروزی عشق بودیم

در پس آن، عشق بی پروا آواز را آغاز کرد. عشق، خود را بازیافت، تن پوش

خاطره را  به دوش انداخت، دستان خاطره را در  دست  گرفت و  ردپایی

چشم گیر را از تورنتو کانادا آغاز کرد.

زندگی، آنچه سالها بود از دست داده  بودیم را با خود برایمان به ارمغان

آورد.

آزاد شده بودیم، خاطراتی که سال ها در کنج دنج دلمان پنهان کرده

بودیم را یافتیم و او که خود صاحب خاطرات بود، چه فروتنانه قسمتش

میکرد در هر آواز و در آغاز هر سخن.

سال ها بود که فراموش کرده بودیم که روزی خواهد رسید که بی پروا

هم صدایی را باز می یابیم، آن روز  رسیده بود و  طعم یک  رویا را در

برداشت، در باور نمیگنجید که بی بهانه همصدا شویم، چشم ها را ببیندیم

و تنها صدا را بشنویم، صدایی که سالها پیش فروغ مژده داده بود که میماند.

آری، حقیقت بود، صدا مانده بود اما فروغ خاطره را از قلم انداخته بود، خاطره

نیز با صدا اوج میگرفت.

پس از بیست و یک سال، روز آرمانی مان، تاریخ جهان را به ثانیه شماری

وادار کرده بود، در آغاز شب نشینی، هزاران نفر به گوگوش چشم دوختند،

اما او چشم بر صحنه داشت، صحنه که برایش آینه ای از بازتاب عشق دیروز

و دیدار امروز و جاودانگی فرداها بود_ پس ما به او و او به صحنه که تصویری

از آنان که آن لحظات کنارش بودند و آنان که نبودند داشت، چشم دوخت...

ما باز نگریستیم اما دیگر صدای دیرین او را نشنیدم، گویی صدایش نو شده

بود، در صدایش وسعت صدای خود را یافتیم، انگار حنجره اش پیام رسان

میلیون ها نفر شده بود پس از سالها سکوت و صدای نسل زخمی من،

بیش از هر صدایی، به گوش میرسید در دریای بی کران صدایش.

او حنجره اش را به آنان بخشید که او را گوگوش باور دارند و گذاشت درونش

بدمند تا بازیابد داغ یک عشق دیرین را و قسمت کند با تمام آنهایی که از

دستش دادند و دربه در در پی- اش میدوند...

و ما همانهایی بودیم که گم اش کرده بودیم و پس از سالها تنها با

نگاهی به او پیدایش کردیم، فقط چشم دوختیم و عشق دیرینمان را یافتیم،

رنگ بخشیدیم و باز در کنج دنج دلش پنهان کردیم_ تا گوگوش به خوبی بداند،

که چه بی پایان عزیز است... عشق را در دست بگیرد، تا فراموش نکند

میلیون ها نفر در کنارش، در پشتش ایستاده اند.

دوباره  دستاتو وا کن

دل گنجشکا رو شاد کن

در  پس پائیز  رفتن

تا طلوع  تو رو داشتن

دلشون انگاری سنگ شد

هنوز در بهت  سکوتن